Eşi ölen anneler

Ölüm, yaşayan her insana sevimsiz ve soğuk gelen bir kavramdır. Yaşarken ölümü düşünmek bize acı vereceğinden, savunma mekanizmalarımız o kadar gelişmiştir ki, yaşarken ölümü aklımıza bile getirmeyiz. "Nasılsa benim başıma gelmez" düşüncesi kişiyi hiç ölmeyecekmiş gibi davranmaya ve düşünmeye yönlendirir. Zaten her an ölümü düşünmek sağlıklı bir düşünme biçimi değildir. Kişi her an ölümü düşünerek yaşıyorsa zaten yan ölü anlamına gelir. Psikolojik güçlükleri olan bu kişilerin tedavi olmaları şarttır.

Hayatta insanın başına her şey gelebiliyor. Bunların en acı verenlerinin başında da eşlerin kaybı geliyor. Eşini kaybetmiş, otuz yaşlarında bir anneyle ilk psikoterapi seansımda oldukça etkilenmiştim. Onu dinlerken ağlamamak için kendimi çok zor tutmuştum. Büyük bir aşk yaşayarak evlenmişlerdi. Birbirlerine sevgileri ve düşkünlükleri sonsuzdu, iki erkek çocukları olmuştu ve günün birinde talihsiz bir trafik kazası kadının eşini, çocukların da babalarını onlardan ayırmıştı. Ani ölümler her zaman kişilerde şok etkisi yarattığından, bu şekildeki ölümlerin kabullenilişi, hastalık kaynaklı ölümlerden daha farklı oluyor. Tabiî ki ölen kişinin ölümünü kabullenmek kolay değil, şekli ne olursa olsun, ama hastalık kaynaklı ölümlerde, hasta kişinin yakınları bilinçaltlarından ölüme kendilerini az da olsa hazırlayabiliyorlar.

Bugüne değin, eşini kaybeden annelerle ve anne ya da babasını kaybeden çocuklarla birçok psikoterapi seansı gerçekleştirdim, şu anda da böyle danışanlarım var. İnanın her seferinde çok fazla etkileniyorum. Onların içinde bulunduğu duruma üzülmemin yanı sıra, anne-baba ve çocuk birlikte oldukları halde, kavga ve çatışmalardan dolayı hayatı kendilerine zindan eden ailelere öfkeleniyorum. Yaşamanın ve yaşamın değerini bilmemelerine, ellerindeki güzelliklerin değerini anlamamalarına sinirleniyorum.

Eşi ölen anneler doğal olarak kendilerini yapayalnız hissediyorlar. Aniden kapkaranlık bir kuyunun en dibine düşüyorlar ve nasıl çıkacaklarını da bilemiyorlar. Eşini kaybeden kadınların ilk duyguları birbirlerine çok benzeşiyor:
- Eşimin ölüm haberini aldığımda aklıma ilk gelen, çocuklara ne diyeceğim olmuştu. Ardından da çocuklara nasıl bakacağımı düşünmüştüm.

Evet, eşlerini kaybettiklerini öğrendiklerinde kadınlar bu şekilde düşünüyorlar. Akıllarına ilk gelen, çocuk ya da çocukların durumu oluyor. Çocuğa babasının öldüğü nasıl söylenmeli? Çocuk bu psikolojiyle nasıl yaşayacak? Çocuğun bakımı ve eğitimi eskisi gibi kolay olmayacak, bunun üstesinden nasıl gelinecek gibi pek çok soru işareti, ölen eşin ardından geliveriyor.

Kadınlar eşlerinin ölümüyle ilgili duygusal travmaları atlattıktan sonra çocuklarıyla düzenli bir yaşam sürebiliyorlar amaj bu düzeni oluşturmak çok da kolay ve hemen olmuyor, epeyce zaman alıyor. Kimi zaman da eşin kaybı kadına o kadar ağır geliyor ki, birçok duygu ve davranış bozuklukları ortaya çıkıyor.

Yorumlar

allah yardımcınız

allah yardımcınız olsun..bende aynı durumdayım..eşimi kaybedeli tam 6 ay olacak ama sanki 2saat önceymiş gibi

eşimle 11 yıllık

eşimle 11 yıllık evliydik, 9 yaşında kızım ve 6 aylık oğlum varken 27 mart 2012 de ani bir şekilde ölüm haberini aldım. evde kendini iyi hissetmeyince sabah acile götürdük, acilden de kalp damar üzerine çok uzakta bir hastaneye sevkedildik. ambulansla o önde biz araba ile arkada hasteneye girdi, ondan sonra bir daha sağ olarak göremedim kendisini. hiç aklıma böyle olacağı ihtimali gelmedi ki. şimdi keşke daha iyi bir hastaneye götürseyim, acaba doktor ihmali mi var diye düşünceler bir yandan, acaba acı çekti mi, neler düşüdü bana son söz olarak birşeyler demeyi düşündü mü hastane görevlilerine birşeyler dedi mi, benim bundan sonra ne yapmamı istiyor, hep bunları düşünüyorum. acı çekti mi, şuan huzurlu mu? oğluna kızına bana doyamadı, şimdi hem anne hem baba olmak, herşeye yetmek zorundayım. eşimin şuan huzurlu olduğunu bilsem, biraz daha iyi olurum. Allah ıma dua ediyorum, onu aldın beni böyle acılar içine koydun, bari rüyamda göster, konuşayım sarılayım diye. kısa bir izinden sonra işe başlamak zorunda kaldım. doyasıya acısını yaşayamadım, hep gizli saklı ağladım. çocuklarım için. keşke daha çok fotoğrafve videosunu çekseymişim. özlem duygusu çok baskın şimdi. herşey O nu hatırlatıyor. çoğunlukla kendimi sahipsiz kedi gibi hissediyorum. nazara ben de inanıyorum. adaletsiz yalan dünya..yine olan Ona oldu diyorum.Onu eşim gibi çocuğum gibi seviyordum. hep Onun için dua ediyordum. bu dünyada yüzü gülsün diye uğraşıyordum. olmadı..
umarım ahirette yüzü güler. kıyametten korkardım eskiden, şimdi biran önce kopsun istiyorum. Alah ım O nu nur içinde yatır, bana ve çocuklarıma da sabır ve güç ver.

ben de eşimi 10 11 2011 de

ben de eşimi 10 11 2011 de kaybettim allah hepimize sabır versin gün geçtikçe daha çok dağılıyorum nasıl baş edicem bilemiyorum

allah yardımcınız

allah yardımcınız olsun,,çogumuz aynı acılardan geçiyoruz,,yalnız deilsiniz

papatya, nerde oturduğunu

papatya, nerde oturduğunu öğrenebilirmiyim ben hatayda oturuyorum seninle görüşmek istiyorum benim eşimde 27.08.2012 yalnızlığa ,acılara mahkum etti gitti benimde büyük kızım 9 küçük kızımda 6 aylıktı babamız bizi terkedince bir daha yüreğin gülmüyor kelimeler cümleler yetersiz anlatmaya hele birde büyük bir aşk varsa .15 seneni paylaşmışsan,silbaşa dönmek çok acıgünlerce anlatsam acım dinmez ve bitmez bu acıyı yaşayandan başka kimse anlayamaz Rabbim bu acıların ödülünü inşallah verir hepimize sabır ve yardım diliyorum Allahtan.

eş kaybından sonra

eş kaybından sonra yaşadığımız duygular aynı bende sevdiğim eşimi kaybedeli 8,5 ay oldu seçtiğiniz cümleler bile aynı bende kıyamet kopacaksa kopsun dedim canom kocam gidince aslında yaşayan ölüye döndüm 10 yaşına ve 1 yaşında iki kızım var onlar için zoraki yaşıyorum sürekli bu tür sayfalara giriyorum sanki çaresi olabilecekmiş gibi derdime 15 senemiz sevgi aşk doluydu sanki baştan yarım kalabcakmış gibi dolu dolu ve her saniyesi beraberdik işteyken bile 10 kere 20 kere arardı eşim beni ben hala inanamıyorum hiç bir şeyi yokken birden gitti süpriz ayrlmalar sebepsiz ayrılmaların üstesinden gelmek çok zor bende kendimi kimsesiz korunmasız hiçbir şeyim yokmuş gibi hissediyorum bu duygu beni hertürlü anlayışsız davranışlara karşı ağresifleştiriyor ben kimsesiz değilim kendimi korurum hissine kapılıyorumben hep onunla yaşlanacağım günleri hayal ederken uçup gitti şu satırları yazarken bile bu bir oyun şaka gibi hissiyle yazıyorum aslında sizinle görüşmeyi ne kadar isterdim küçük kızım 6 aylıktı onun doğuşuyla dahada başkalaşmıştık ama uzun sürmedi bizi yapayalnız kimsesiz bıraktı gitti acımı tarif edecek cümle bulamıyorum

bende eşimi kaybedeli 11 ay

bende eşimi kaybedeli 11 ay oldu 4 yaşında bir oglum var hiisettiklerimiz aynı insanın eşini kaybetmesi bu acının tarifi yok ancak yaşayan anlar sizinle görüşüp dertleşmek isterim bendeq3

bu site kurucusundan ricam

bu site kurucusundan ricam görüşmek isteyen kişilerin e-posta adreslerimizi cevapladığımız kişilere iletebilirmisiniz sevgiler

CVP:bu site kurucusundan ricam

elimizden geldiği kadar yardımcı olmaya çalışıyoruz.

Sitemize üye olarak mesaj yazarsanız. Sizinle görüşmek isteyenler de üye olduktan sonra sitemiz üzerinden mesaj atabilirler. Böylece daha rahat iletişim kurabilirsiniz.

YALNIZ BENİM ZANNEDİYORDUM

YALNIZ BENİM ZANNEDİYORDUM BU ACIYI YAŞAYAN RABBİM HEPİMİZE SABIRLAR VERSİN 28 YAŞINDAYIM EŞİMİ İŞ KAZASI SÖNUCU KAYBETİM 29 YAŞINDAYDI 9 AY OLDU HALA DÜN GİBİ ÖZLEMİM DAHADA BÜYÜYOR 4 YAŞINDA OGLUM VAR ONUN ÜZÜLDÜĞÜNÜ ĞÖRMEK BİRŞEY YAPAMAMAK KAHREDİYOR BENİ ÇOK YORGUN VE ÇARESİZİM

teselli anlamsız ben eşimi

teselli anlamsız ben eşimi kaybettiğimde 25 yaşındaydım 4 sene oldu ama biliyoruz ki ölüm en gerçek canım kabullenmeye çalış çünkü o kadar çok ki sadece biz değilz yaşamına devam etmeye çaklış insanların birçoğunun mutlu olmadığını bil bizim kadar mutsuz değil ama mutlu da değil ölümü basitleştir

rabbim yardımcınız olsun

rabbim yardımcınız olsun

Eşimle iki sene önce

Eşimle iki sene önce evlendik, sadece birbirimize kolay olalım dedik hayat kısa kolay olalım.. çok mutluyduk, ikimizin de 2.evliliğiydi ikinci evlilikler zor derler,deli gibi birbirimizi sevdik onun da çocukları vardı benim de, bir gün dedik ki artık çalışmayalım çok yorulduk senelerce - hayatın içinde koşturmayalım, sakinlik içerisinde mutlu birlikte keyif alarak bir hayat yaşayalım dedik ani bir kararla ikimiz de işlerimizi fesh ederek istanbuldan taşındık - akdenize gittik orada küçük bir ev tuttuk yerleştik ve yerleşeli bir ay olmuştu. huzurluyduk mutluyduk bana hep derdi ki sen yanımda olduktan sonra ben her yerde yaşarım önemli olan sensin derdi. çocuk çok istiyorduk benim yaşım 40 onun 45 ikimizin de cocuğu vardı ama bizim birşeyimiz olsun istiyorduk aylarca tedavi gördüm olmadı ve umudu kestim - yeni bir hayatın içine daldık öyle mutluyduk ki herkes bize imrenerek bakardı - nazara inanırmısınız işte bizde nazar oldu. Hamile kaldım eşim deli gibi havalara uçtu hamileliğimi öğrendikten 15 gün sonra ani bir kalp krizi ile vefat etti. aniden apansız göremedim bile ölüşünü - hastahaneye gittim - cenazesini aldım onu öptüm kokladım uyuyordu. tam hayallerimizi gerçekleştirecek tam huzuru bulduk mutlu olacagız derken bu olay oldu. öylece başka bir şehirde karnımda bebek ile öylece kala kaldım - ne yapacaktım bilmiyordum - tekrar istemediğim güle oynaya ayrıldığım istanbula geri döndüm - işe girdim - ayaklarım üzerinde durmak zorundaydım - çünkü artık bir bebek taşıyordum eşim öleli 50 gün oldu her saniye onu özlüyorum her an etrafımda - gözümün yaşı hiç dinmiyor - kendimi bırakmak günlerce uyumak istiyorum ama olmuyor hayat devam ediyor bebek var - çalışmak zorundayım - onun dışında beni deli gibi takip eden bir kızım var bana birşey olacak diye ödü kopan - onu öyle özlüyorum ki uyuduğumda hemen rüyama gelsin istiyorum. onu görmek koklamak istiyorum. kendimi biryerden atmayı bile düşündüm olmuyor yapamıyorsun, - hayat böyle birşey yaşayıp görüyoruz. bunlar geçer mi bilmiyorum sadece istanbulda her yer onu hatırlatıyor bana - en çok da içimi yakan şey dogacak bebeğimin babasız olması ve eşim hep derdi ki bebeğimiz olunca onu koklamak istiyorum derdi -- eşimin bebegi kucağına alamadan ölmesi...bu bana çok acı geliyor. hepinize Rabbim sabırlar versin diyorum. sabır sabır sabır

20 gün önce doğumuma 15

20 gün önce doğumuma 15 gün kala eşimi kaybettim.siz beni anlarsınız diye düşünüyorum.konuşmaya çok ihtiyacım var ancak bana benzer bir durum bulamayordum.mümkünse konuşabilirmiyiz.bana hiç birşey iyi gelmior hergeçen gün daha kötüye gidiyorum yarın psikologdan yardım almaya başlayacağım ama biliyorum ki oda faydalı olamayacak.
bana zaman ayırırsanız sevinirim

Ben sizi çok iyi

Ben sizi çok iyi anlıyorum.Bende haziran 2012 de eşimi kaybettim.Kızımıza 4.5 aylık hamileydim şimdi kızım 6 aylık yaşamaya çalışıyorum.Birçok insan atlattığımı düşünüyor ama içimi Rabbim bilir acımız gerçekten çok büyük tek isteğim kızımın yüzünün gerçekten gülmesi ve onunla imtihan olmamak ve cennette eşimle buluşmak yalnız değilsiniz bunu bilin istedim.

öncelikle başınız sağolsun

öncelikle başınız sağolsun bende kızıma hamileyken eşimi kaybettim yaklaşık 7 aylık hamileydim şu an kızım 7 aylık oldu yaklaşık 10 ay oldu diyebilirim. Size tavsiyem üzüntüyü bırak yaşamaya bak isimli kitabı okumanız bana çok iyi geldi. Kafayı yiyecektim nerdeyse intahar etmeyi düşünüyordum şimdi Allah'a şükür biraz daha iyiyim

kardeşim ben eşim öldükten

kardeşim ben eşim öldükten iki gün sonra hamile olduğumu öğrendim 25 yaşındaydım 3 sene oldu çok zor zamanlar geçirdim hala zor ama tabi zaman çok azaltıyor üzüntüyü.sana tavsyem kardeşim kendini seçlmiş hisset maneviyatını arttır ölümü sıradanlaştır kabullen.çünkü bizim gibi olan çok şehit eşleri mesela ben çevremde de çok duydum tamam en sevdiğimizi kaybettik ama kimse olmazsa olmaz değil ona duanı et yaşamaya devam et çocuğunda varmış
benim gözümde hiçbir evlilik güzel değil çünkü kimsenin kocası Fatih değil kimse imrenilecek durumda da değil yani

allah yardımcınız

allah yardımcınız olsun,,demekki kadın erkek herkes aynı zorluğu ve aynı ruh haline giriyorlar

arkadaşım rabbim sabırlar

arkadaşım rabbim sabırlar versin bende eşimi 10ay önce kaybettim iş kazası sonucu aniden gitti bu acıyı ancak yaşayan bilir benim de beni anlayacak biriyle dertleşmeye ihtiyacım var anladıgım kadarıyla bir evladın var benimde 4 yaşında bir yavrum var onun için ayakta urmaya çalışıyorum sende öyle yap onlar babasız üzüntüden ya hastalanırsan kim bakarminicik yürekleri nasıl dayanır güçlü olmk zorundayız zor ama mecburuz sabır sabır sabır arkadaşım

bende eşimi üç ay önce

bende eşimi üç ay önce kaybettim.35 yaşımdayım 20senelik bir evlilik ve beş çocukla yapayanlız kaldım.annem babam bile yok.sadece çocuklarım.eşim kalp ameliyatına girdi ve bir daha çıkmadı.ben onu beklerken o beni bırakıp gitti.daha 38 yaşındaydı.üç aydır ölü gibi geziyorum.nefes alamıyorum.uyuyamıyorum.hayatları boyunca hiç acı görmemiş insanların bana akıl vermelerinden bıktım.benim ne yaşadığım hakkında hiç bir fikirleri yok.ben 20 yıl boyunca eşimden ayrı hiç ayrı yatmadım.ondan başkasını sevmedim.hep beraber yaşlanacağımızı hayal ederdim.şimdi ise sadece ona kavuşacağımı hayal ediyorum ve ona kavuşacağım günü bekliyorum.sizi çok iyi anlıyorum çünkü aynı şeyleri yaşıyorum.allah sabrımızı bol versin ve cennete kavuştursun inşallah.

akıl verenleri boş ver sen

akıl verenleri boş ver sen nasıl biliyorsan neyi yapmak istiyorsan öyle yap ne yapmak sana iyi geliyorsa onu yap kimsenin seni yargılamasına üzmesine asla izin verme. Ben de eşimi kaybettim ama ölüm hepimiz için var. İnsan en çok birinin seni desteklemesini elini tutmasını ve eşinin seni sevmesini özlediğini biliyorum ben bunları özlüyorum ve bu yüzden eşimi çok özlüyorum. Ama toplum kadına eşini kaybedince cennette buluşsun erkek ise eşini kaybedince evlensin yanlız kalmasın gözüyle bakıyor gıcık oluyorum bu fikre. Kadın olarak belki destege en çok ihtiyacı olan bizken biz yargılanıyoruz malesef herkes bizden uzaklaşıyor. İnsanlar bize tekrar aşık olmaması gereken varlıklar gibi bakıyorlar böyle bakanlarada Allah eşsiz bıraksın de seni yargılayanlara yönlendirmeye çalışanlara izin verme. Eşini unut vazgeç demiyorum ama o artık yok geri gelmeyecek ve ölünce onunla buluşmayı beklemek ise bu fikir o zaman biran önce ölüm dedirtiyor. Kendimden biliyorum. O zaman ölüm hemen gidim diyorum böyle diyenlere. Kısaca canınız nasıl istiyorsa öyle yapın

bende eşimi 6 7 2011de

bende eşimi 6 7 2011de trafik kazasında kaybettim bende34 yaşındayım eşimde41yaşındaydı biz bimizi çokseviyorduk 3çocuğumuzvardı küçük oğlum4yaşında kızım10yaşında büyük oğlumsa 12yaşındaben eşiminölümüile hayatımdaki en değerli varlığımı her şeyimi kaybettimbenimde eşiminde anne babası yoktu eşim yetiştirme yurdunda bense hayırsever birilerinin yanında büyümüştükbizevlenince birbirimizin her şeyi olmuştuk eşimçokiyibir insandı onu hastanenin morgunda gördüğüm günü hiç unutamıyorum eşimin birtek saçları ndan tanıdım bir hafta eşim namaz kılarken hep önümde gözümünönüne geliyordu süreklionakuran okudum rabbim onu bana hep rüyalarımda gösteriyo ve bende rüyalarımdan öyle mutlu oluyorumki ona daha çok hayır yaparak ve dua ve kuran okuyarak faydalı olacağımı düşünüyorum sizlerede onu öneriyorum,onlar bizi bu dünyaya görevli olarak bıraktılar bacılarım onlara ve evlatlarımıza ve kendimize ağlamanın feryadın bir faydası yok onlara kavuşacağımız güne kadar çalışmalıyız kendimize acıyarak acınacak hale düşeriz bu dünya geçici o yüzden aklımızı başımıza toplayıp ona göre hem eşlerimize hem evlatlarımıza hemde kendimize nasıl faydalı onu düşünüp ona göre hareket edelim şunu unutmayınki allah sevdiği kuluna ağır yük yüklermiş allaha emenet olun allah yardımcımız olsun.

merhabalar sizlerı o kadar

merhabalar
sizlerı o kadar ıyı anlıyorum kı
esım canım herseyım dedıgım taptıım adamı
evlenmek ıcın gunlerı saydıgımız esımı 3 ay once, adını soylemeye urktuum hastalıktan kanserden kaybettım
kaldım bu yalan dunyada yapayalnız hayat durdu umıtlerım bıttı
nıcın yasadıımı unuttum bıttım
onumde hıc bır hedef varmak ıstedıgım nokta yok- halen de oyle...
nasıl olur anlamıyorum cevap bulamıyorum evet hepımızın gıdecegı yere onlar bızden once gıttı ama neden sımdı neden 28 yasında neden her sey yoluna gırmısken ev ıs araba sıra geldı cocuga dedımızde nıcın nıcın ben
cevapsız sorular
uyuyup da kalkmak ıstemıyen ben gunlerden anlam cıkaramayan ben
carptım kendımı duvarlara
kolkladım durmadan esyalarını
her gun gıdıyorum mezarlıga onunla konusmaya ve dua etmeye
bılıyormusunuz pıskolojık destek de aldım ne fayda
tek careyı dınımızde buldum
esımı kaybettıkten sonra ıbadet etmeye basladım- namaz kuran okumak gıbı
ve her gun dua etmeye basladım allahım benı esıme canıma kavustur dıye
ve bılıyormusunuz ben esımı kaybettıkten sonra tekrardan kendıme bı neden buldum
bundan sonra kalan gunlerımı kalan saatlerımı sadece gecımımı saglamak ıcın calısmak ve ıbadetle gecırmeye karar verdım
benı tek tesellı eden sey bu
bır gun esıme kavusma umudu
onun cennette olduguna ınanıyorum ve ona kavusmak ıcın dınımızın gereklerını yerıne getırmeye calısıyorum
ınanın tek tesellım bu
durmadan kıtaplarda esınıyorum nette bılgı arıyorum
esler kavusur mu orda bırlıkte olur mu
durmadan dua edıyorum- ona kavusmak onunla bırlıkte olmak ıcın
gerı kalan gunlerımı buna ınanarak gecırıyorum
eger buna da ınanmasaydım ınanın bugun burda bunu yazıyor olmazdım cunku ben en kotusunu de dusunmustum ama bu kavusmamıza engeldır dıye hep vazgectım
ınanın gozumu kapatıyorum onu ruyamda gormek ıcın allahıma yalvarıyorum ruyamda gordugum zaman gulerek uyanıyorum
canım benım bırıcık esım cocugumuz olsun ıstıyordu her seyı programlamıstık sıra buna gelmıstı ama hastalıı programlayamadık kı
o kadar guzel bır bırlıktelıımız vardı kı nasıl oldu bunlar
nazara mı geldık bızı kıskananlar vardı bılıyorum
hastalıında kendımı cok sucladım
benım yuzumden mı oldu dıye kavgalarımız mı onu hasta ettı dıye
buna benzer yuzlerce soru
ve tek cevap
kavusmak umıdı onun ıcın dua etmek ıbadet etmek
allahım sen kavusmamızı nasıp et yarabbım...

bende ayni senin gibi esimi

bende ayni senin gibi esimi 22.7.2012 de kaybettim ve tek iyi gelen kendimi namaza kurana vermek oldu ben de tüm kalbimle cennetde kavusacagimiza inaniyorum allahim nasip eder insallah

15 nisan 2011 de eşimi

15 nisan 2011 de eşimi akciğer kanserinden kayıp ettim.Hastalığını öğrenmemiz ile ölümü arasından sadece 27 gün geçti ve elerimde öldü. 9 yaşında bir oğlum var ve şu an kendimi çok kötü hissediyorum benim yaşadıklarımı sadece bunu yaşayan insanlar anlayabilir diye düşünüyorum kendimi dünyada yanlız ve çaresiz kalmış gibi hissediyorum.

ben eşimi kaybedeli 11 ay

ben eşimi kaybedeli 11 ay ay oldu kızım 14 aylıktı.baba bile diyemeden kalp krizi sonucu aniden uçup gitti.ilk yaşadığım acıyı elbette yaşayamıyorum kızım büyüyor hem anne hem baba olmak çok zormuş.31 yaşındayım.neden diyorum nasıl yani diyorum mümkün değil ya hala sesin kulaklarımda ve hala seni yaşıyorum.sonra ALLAHIM sen emanetini aldın senin olanı benim olanı değil.

sevdiğin

sevdiğin ölünce,özellikle eşin,hayat bir daha sana gülmüyor.bu acıyı sadece başından geçen anlar.eşinizin kıymetini bilin...

Severek ayrılmak cok acı

Severek ayrılmak cok acı veriyor.Bende eşimi kaybedeli 10 ay oldu acısı her geçen gün artıyor içimde. Eşim birden bire rahatsızlandı. Rahatsızlığına beyin tümörü teşhisi kondu 1,5 sene tedavi gördük.Hastalığının üstesinden gelemedik. İnsanın sevdiğinin ellerinden uçup gitiiğini görmek ve çaresizlik tarifi mümkün olmayan acılar yaşamasına şahit olmak ve birşey yapamamak çok acı veriyor.Ben 33 yaşındayım ve 14 yaşında bir oğlum var onun için hayata tutunmak zorundayım .Ona babasının yokluğunu hissettirmemeye çalışıyorum.8 sene evvel bir oğlumuda 1,5 yaşındayken kalp yetmezliğinden kaybettim . Benim içinse hayat siyah ve beyaz renklerden ibaret...........

öyle deme, hayat devam

öyle deme, hayat devam etmek zorunda , çocuğuna sahip çık sende bir birey olduğunu unutma... yaşamak zorundayız , ama hayata karşı gelmeden gülmeliyiz, mecburuz...onlarda bunu isterdi...

ben de eşimi ikibuçuk sene

ben de eşimi ikibuçuk sene önce kaybettim trafik kazasında yarım saat önce telefonda konuşmuştuk sonra aradığımda başkası açtı kaza yaptıklarını söyledi 25 yaşındaydım iki gün sonra hamile olduğumu öğrendim hayat ve bütün hislerim dondu hala inanmıyorum bu rüyadan uyanmak istiyorum vedalaşırken sıkı sıkı sarılmıştık son sarılmamız mış oğluma adını koyduk evimize hiç gidemedim oturduğumuz yerden taşındım oraya gidince boğulacak gibi oluyorum onu daha çok seviyorum zaman hem özlemimi arttırıyor hem ona yaklaştırıyor o hep 33 yaşında kalacak ben 70 olsamda seni seviyorum civcivim

Yeni yorum gönder

Bu alanın içeriği gizli tutulacak ve açıkta gösterilmeyecektir.
  • Allowed HTML tags: <a> <em> <strong> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd> <img> <b>
  • Satır ve paragraflar otomatik olarak bölünürler.

Biçimleme seçenekleri hakkında daha fazla bilgi

CAPTCHA
This question is for testing whether you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.
Image CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.

Anket

Daha iyi çocuk bakımı için en çok ne yapıyorsunuz: